เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู
 
 
http://upic.me/i/mo/yhead.jpg
 
 
 

............................................................................................................................................

 

ถ้าหาก….โชคชะตาอันเลวร้ายในอดีตทำให้ฉันได้ยิ้มอยู่ตอนนี้ล่ะก็ ฉันก็ไม่ถือโกรธโชคชะตานี้หรอกนะ

วันในอันแสนธรรมด๊า ธรรมดา สุดแสนอบอ้าวในเดือนสิงหาคม ฉัน เอมิ ไอค่ะ

ในวันนี้ฉันเกิดความรู้สึกว่างและเบื่อหน่ายเล็กน้อย(หัวเราะ) ด้วยเหตุนั้นเลยชวนเพื่อนผู้ชายที่พึ่งรู้จักกันได้ไม่นานมาเดินเล่นที่ย่านการค้าใกล้ๆ….

ชื่อของเขาคือ โนริคุง

แหะๆ ถึงเขาจะไม่ค่อยพูดก็เถอะ แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้สื่อสารกันง่ายขึ้นค่ะ

จริงๆก็ไม่ได้มาเดินเล่นเฉยๆหรอก เพราะว่าเบื่อ ก็เลยมาหาเรื่องสนุกๆในที่แบบนี้ (ยิ้มแป้น)

แต่...ในขณะที่เดินเล่นเพลินๆ พร้อมคิดอะไรแบบนี้อยู่ก็ได้ยินเสียงร้องระงมของของคุณป้าคนนึงดังมาใกล้ๆ

นี่ฉันพึ่งจะทำความสะอาดไปเองนะยะ หล่อน!!”

ร่างกายของฉันหันไปตามเสียงด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นบางอย่าง

เด็กสาวผ้าคลุมนั่งปัดเศษยากิโซบะ กับลุงคนนึงที่ถือกระเป๋ากำลังวิ่งออกไปจากตรงนั้นอย่างรีบร้อน... แต่ลุงนั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันสนใจมากนัก

สายตาของฉันจับจ้องไปที่เด็กสาวใส่ผ้าคลุมที่ทั้งตัวเปอะโซบะกำลังทำหน้าแปลกๆ ประมาณว่า

อ๊ะ XXXX ของฉันหายไปไหนกัน

อะไรทำนองนั้น....

อา....บางอย่าง.....ยากิโซบะกระจายเต็มพื้น ลุงที่กำลังรีบร้อน....ลุง....มือลุงถือกระเป๋า....กระเป๋า

เอ๋.........กระเป๋าเหรอ.......ลุง.......ลุงหน้าอย่างกับพวกขี้ขโมย.........กระเป๋านั่นไม่เหมาะกับหน้าลุงเลยสักนิด.....หรือว่า....หรือ.....

ในขณะที่สมองของฉันกำลังประมวลผล.... ก็ทำให้ฉันได้รู้...

ลุงนั่นมันขโมยยยยยยยยยยยยย!!!’

ทันทีที่ได้ตรัสรู้บางอย่าง ฉันก็กระตุกชายเสื้อของโนริคุง เพื่อนชายที่น่าจะยอมช่วยเหลือฉันมากที่สุด พร้อมกับบอกว่า

นี่ๆ โนริคุง เราไปช่วยเด็กคนนั้นกันเถอะ พร้อมชี้ไปที่เด็กสาวผ้าคลุม

เมื่อฉันบอกไป โนริคุงก็นิ่งเล็กน้อย แล้วจากนั้นจึงพยักหน้า  ฉันยิ้มให้เขาเล็กน้อย แล้วตามลุงโจรไป เด็กคนนั้นเหมือนจะโดนลุงนั่นขโมยกระเป๋าตังค์ล่ะฉันวิ่งไปพร้อมชี้บอกโนริคุง

โนริคุงพยักหน้า แล้วเร่งความเร็ววิ่งนำหน้าฉันไป....โอ๊! ไม่นึกว่าโนริคุงจะวิ่งเร็วกว่าฉันนะเนี่ย(หัวเราะ)

ในขณะที่วิ่งไป ฉันก็เหลือบตาไปมองเด็กสาวผ้าคลุมเล็กน้อย เด็กคนนั้นกำลังวิ่งตามมาเหมือนกัน

พร้อมทำหน้าเหมือนจะบอกอะไรสักอย่าง ฉันคงไม่ต้องเดา เด็กคนนั้นก็คงจะพูดประมาณว่า ขอบคุณนะคะ ช่วยตามให้ทันแล้วเอากระเป๋าของฉันคืนมาทีล่ะมั้ง

ฉันหันหน้ากลับไปสนใจลุงโจร พร้อมคิดตอบเด็กสาวในใจเบาๆ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะทำให้หน้าที่เปื้อนยากิโซบะของเธอ เปลี่ยนเป็นหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเอง!’

โนริคุงวิ่งนำหน้าฉันอยู่ไม่ไกลนัก ลุงขโมยเองก็อยู่ไม่ไกลกับโนริคุงเหมือนกัน ทั้งๆที่น่าจะจับตัวได้ง่ายๆ แต่เพราะทีนี่เป็นที่สาธารณะ คนชุกชุม เลยทำให้ต้องหลบชาวบ้านไปด้วย วิ่งตามไปด้วย เห็นอย่างงี้นี่ขนาดฉันยังเป็นเด็กสาววัยรุ่นสุดพลิ้วไหว ยังวิ่งสู้ลุงขโมยไม่ได้เลย ลุงแกหลบคนพลิ้วไหวดั่งสายน้ำ.... ถ้าอธิบายเป็นรูปได้คงประมาณนี้เลยล่ะ

 
 

.

.

.

.

.

.

.

ฉันวิ่งตามลุงขโมยไป ตามไปเรื่อยๆ  เรื่อยๆ..... ราว 5 นาที

โชคดีที่ลุงแกแก่แล้ว สงสัยจะวิ่งหลบมากไป เอวแกเลยเคล็ดขัดยอก...อยู่ๆก็ล้มลงจั่มมั่มกับพื้นพร้อมกุมเอวไว้

พอได้โอกาส โนริคุงเข้าไปล็อคแขนลุงเอาไว้แล้วเอากระเป๋าโยนมาให้ฉัน

ฉันรับกระเป๋าเอาไว้ได้อย่างตรงจังหวะ

คุณลุงขโมยดิ้นพล่านเหมือนกุ้งอยู่บนพื้น เหมือนโนริคุงหงุดหงิดทนลุงไม่ไหว เลยเอา 3310 ฟาดหัวลุง.. จากนั้นลุงแกก็สลบไปเลย….

เมื่อเห็นว่าลุงสลบไปแล้ว โนริคุงก็ก็ลุกขึ้นแล้วเดินมาหาฉัน แล้วก็คุยอะไรกันนิดหน่อย

“เป็นครั้งแรกเลย ที่ได้วิ่งจับขโมยแบบนี้ 55555”

“…..”

“งั้นเหรอ โนริคุงก็ครั้งแรกสินะ ”

“…..”

“นั่นสิ จะเอายังไงกับกระเป๋าดีล่ะ”

ในขณะที่ที่กำลังครุ่นคิด อยู่ๆดีก็ได้ยินเสียง ‘ปั่ก’ดังมาจากหลังโนริคุง โนริคุงกับฉันหันไปมองที่มาของเสียง

ก็พบกับเด็กสาวผ้าคลุม

http://upic.me/i/oe/nnn44.png


ฉันดีใจที่ได้เจอกับเธออีกครั้งจริงๆนะ (หัวเราะ)เลยพูดออกไปว่า

“อ๊า! เธอคนนั้นนี่นา คนที่โดนชนจนยากิโซบะหกเลอะไปทั่วสินะ นี่ๆ เอากระเป๋าตังค์มาคืนให้ได้แล้วนะ ไม่เป็นไรแล้วนะ”

พูดแล้วฉันก็ยิ้มให้เด็กสาวผ้าคลุม

เด็กสาวผ้าคลุม เห็นฉันก็ทำหน้าตาเลิ่กลั่ก แล้วเอ่ย

“อ่าคือว่า..... ขอบคุณจริงๆนะคะที่ช่วยจับคุณขโมยแล้วเอากระเป๋าสตางค์มาคืน
ขอบคุณจริงๆค่ะ

เธอกล่าวพร้อมกับก้มโค้งแสดงความขอบคุณหลายรอบ และก็บอกอีกว่า

“จริงสิคะ
ในกระเป๋าตังค์นี้ยังมีเงินเหลืออยู่นะคะ เอาอย่างนี้ไหมคะ
ไปกินเค้กซักชิ้นสองชิ้นกันเถอะค่ะ”

เธอคนนั้นยิ้มแห้งๆแล้วบอกกับฉัน 

“อ่า....”

จ จะว่ายังไงดีล่ะ เกรงใจจัง .... เอาเป็นว่า ...

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ใช่มั๊ยโนริ” ฉันตอบด้วยท่าทีที่เกรงใจนิดๆและหันไปมองโนริ

“…..”

เหมือนจะตอบว่า  ‘อือ’ ล่ะ...

ทันที ที่ฉันปฎิเสธไป เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมา

โครก~~

อุ่ย........

เด็กสาวหน้าแดงหน่อยๆ มือทั้งสองปิดแก้มที่แดงอมชมพูเอาไว้ และกล่าว

อ่า..คือว่า
งั้นอย่างน้อยก็ไปกินเค้กเป็นเพื่อนฉันทีเถอะค่ะ แหะๆ หมดแรงแล้วล่ะค่ะ

แหะๆ ถ้าเป็นอย่างงั้น ก็คงต้องไปเพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจล่ะนะ แต่ว่า...

ก็ได้นะ..แต่ลุงขโมยคนนี้ล่ะ

ขณะที่กำลังกลุ่มใจ จู่ๆคุณตำรวจในเครื่องแบบก็ได้ขี่จักรยานมาพอดี…..

“อ่ะ........งั้นก็ไปร้านเค้กกันเลยละกันนะคะ..” เด็กสาวผ้าคลุมพูดขึ้น

.....นี่มันเป็นความบังเอิญ หรือโชคชะตากันนะ

อ..โอเค...”

“…..”


Chapter 01 No. 02 :: Emi Ai -  part 1
......................................................................................................................................
 

Comment

Comment:

Tweet