เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู
 
http://upic.me/i/mo/yhead.jpg
 
.........................................................................................................................................

 

... ดวงตาเบิกกว้าง มองร่างอันบอบบางที่กำลังล้มลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ร่างของเด็กสาวผมดำใส่ผ้าคลุม หรือยูมิจังคนนั้น ล้มลงไปต่อหน้าต่อตาของฉัน...

นั่นทำให้ร่างกายของฉันวิ่งถลาเข้าไปดูโดยอัตโนมัติ

ยูมิ ยูมิ เป็นอะไรไปน่ะ ยูมิ!”

ฉันตะโกนเรียกยูมิจังด้วยความเป็นห่วง อา ...ทำยังไงดี ยูมิจังเป็นอะไรไปน่ะ.....

“นี่ๆ คาซึกิคุง ยูมิ  ยูมิเขาเป็นอะไรไปหรอฉันเขย่าแขนผู้ชายที่ชื่อคาซึกิจนหัวของเขาโคลงเคลง

และเขาก็ตอบ.....

“ไม่มีไข้ครับ ถ้าให้ผมเดาล่ะก็  คงจะเป็น...” ก่อนที่คาซึกิคุงจะพูดจบ เสียงเล็กๆของคนที่พึ่งล้มลงไปก็ดังออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลีย

“..หิวข้าวจัง...”

“….”

“…..”

ทันที ที่ได้ยินเสียงของยูมิ ฉันกับคาซึกิก็สบตากันโดยไม่ได้นัดกันไว้ แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกันทั้งคู่

ให้ตายสิ ตกใจหมดเลย.......อา...แต่ก็ ....ดีแล้วล่ะ ที่ไม่เป็นอะไร (หัวเราะ)

“ปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดีแน่  ถ้าไม่รังเกียจ...พาไปพักที่บ้านผมไหมครับ อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก”

คาซึกิคุงกล่าว

โอโห้! สุดยอด เป็นคนดีจริงๆเลย! ฉันคิดพร้อมมองคาซึกิคุงด้วยสายตาแวววาว ซาบซึ้งในน้ำใจของเขา

ว่าแล้วเขาก็แบกร่างของยูมิจังเอาไว้บนหลังของเขา พร้อมกับเดินนำหน้าไป ฉันเดินตาม และก้าวเร็วกว่าเขาเล็กน้อย ทำไงได้ล่ะ ก็ขามันสั้นนี่นะ (หัวเราะ) ส่วนคากามิจังก็เดินตามหลังของฉันมา

ในเวลาผ่านไปไม่นานนักก็เดินทางมาถึงบ้านของคาซึกิคุง ลักษณะเป็นบ้านเดี่ยวสีครีมสองชั้น สไตล์โมเดิร์น มีสวนหย่อมเล็กๆอยู่หน้าบ้าน ฉันเดินตามและทำหน้าอึ้งๆมองบ้านของคาซึกิคุง ส สุดยอดไปเลย.....

คาซึกิคุงเดินนำเข้าสู่ประตูบ้านของเขา แล้วพยักหน้าเชิญฉันกับคากามิจังเข้าไปในบ้าน

ขอรบกวนหน่อยนะคะฉันที่ได้แต่อึ้งทึงตะลึกกับบ้านของคาซึกิคุง เอ่ยอย่างเกรงๆ อา ฉันจะทำของในบ้านเขาเป็นอะไรไม่นะ ท่าทางจะแพงมากเลย ในขณะที่เดินเข้ามา ก็แอบได้ยินเสียงของคากามิจัง บ่นอุบอิบอยู่เบาๆ

คาซึกิคุงวางร่างของยูมิ ลงไปบนโซฟาสีดำ ฉันเลยเข้าไปช่วยจัดท่าให้ยูมิจังให้นอนได้สบายขึ้น

จากนั้นอยู่ๆคาซึกิคุงก็เอ่ยขึ้นมา

“ไหนๆก็ต้องทำอาหารให้ยูมิทานแล้ว  ทั้งสองคนเองก็คงจะหิวเหมือนกันสินะครับ ให้ผมมีโอกาสได้แสดงฝีมือทำอาหารที่ผมเชี่ยวชาญหน่อยนะครับ” คาซึกิคุงพูดยิ้มๆ แล้วขยิบตาให้ฉันกับคากามิจังที่นั่งอยู่อีกฟากของโซฟา

ฉันพยักหน้าแล้วยิ้ม ในขณะที่คากามิทำหน้าเหยเกแสดงถึงความรังเกียจคาซึกิคุง ก่อนจะค้านขึ้นว่า

“ไม่จำเป็นค่ะ บอกตรงๆเลยว่า คุณน่ะ ไม่น่าไว้ใจสักนิด”

อุหว๊า.... คากามิจัง พูดตรงไปแล้ว ฉันนั่งมองคากามิจังสลับกับคาซึกิคุงที่แย้งขึ้นมา

“ถ้างั้น...ทำยังไงคุณถึงจะไว้ใจผมล่ะ” พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น

“ไม่จำเป็นค่ะ เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้” คากามิจังสะบัด

อุหวา อุหวา แย่แล้ว ทำไงดีล่ะ ปล่อยไว้แบบนี้ก็ทะเลาะกันน่ะสิ  อ่ะ เอ่อ....

“เอ่อ... คาซึกิคุง  ให้ฉันไปช่วยทำอาหารด้วยดีไหม”ฉันกล่าวขัดบรรยากาศของคาซึกิคุงและคากามิจัง เพื่อไม่ให้โต้กันไปมากกว่านี้

คาซึกิคุงมองมาที่ฉันแล้วส่ายนิ้ว

“นั่งพักให้สบายเถอะ สาวน้อย  อาหารมื้อนี้จะเป็นมื้อที่คุณไม่มีทางลืมได้ลงเชียวล่ะ” คาซึกิคุงพูดจบ ฉันและคากามิจังยังไม่ทันได้ตอบอะไร เขาก็หันตัวปลีกไปที่ห้องครัวทันที

ในขณะนั่งรอคาซึกิคุง ฉันก็หันซ้ายหันขวามองของต่างๆภายในบ้านของคาซึกิคุง  มองทุกอย่าง...

สุดยอดไปเลย หว๊า ไอ้นั่นคงจะแพงมากเลยสินะ มีเปียโนด้วยงั้นเหรอ ได้ข่าวว่าเปียโนประมาณนี้ราคาสูงมากๆเลยนี่นา อยากลองเล่นดูจัง  บันไดแปลกดีแหะ บรรยากาศที่นี่สุดยอดไปเลย อุหวา อุหวา ตื้นเต้นจัง  

นี่น่ะเหรอ บ้านคนรวย!


 

ในขณะที่ฉันกำลังซุกซนมองของในบ้านของคาซึกิคุงอยู่ได้ไม่นาน ราวๆ 15นาที

เสียงของยูมิก็ดังขึ้นมา

“ห..หิว....”

“อ๊ะ ยูมิจังฟื้นแล้วเหรอ! รอแป๊ปนึงนะ คาซึกิคุงกำลังทำอาหารให้อยู่ล่ะ!”ฉันบอกกับยูมิที่กำลังสะลึมสะลืออยู่

ทันทีที่ได้ยิน ยูมิจังก็พยายามดันตัวเองลุกขึ้น ฉันช่วยพยุงยูมิจังเอาไว้ แล้วบอกคากามิจัง

“นี่ๆคากามิจังงงง ยูมิจังฟื้นแล้วล่ะ!”

คากามิจัง หันมามองฉัน แล้วก็เดินจากโซฟาอีกฟากมาช่วยพยุงยูมิ

“ขอบคุณนะคะ คุณเอมิ คุณคากามิ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วล่ะค่ะ “ยูมิจังหันหน้ามองฉันสลับกับคากามิจัง แล้วฉันกับคากามิจังก็ค่อยๆปล่อยตัวยูมิจังให้พยุงตัวเอง

ยูมิจังค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องครัว พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงระโหยโรยแรง

“ได้...กลิ่น...อาหาร.....”

คากามิจังและฉันเดินตามหลังยูมิจังไป แล้วพบกับคาซึกิคุงที่ดูเหมือนว่าจะทำอาหารเสร็จแล้ว

“อา...อา...หาร...” ยูมิจังยืนโรยแรงมองคาซึกิคุง

“อ้อ เสร็จทุกอย่างแล้วล่ะครับ เหลือแค่ตักซุปนี่แหละ” คาซึกิคุงยิ้ม แล้วผายไปมือไปทางห้องอาหารที่อยู่ถัดจากห้องครัวไป

“ขอเชิญทุกคนที่ห้องอาหารเลยครับ”

เมื่อได้ยินอย่างงั้นฉัน คากามิจังและยูมิจังก็เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

กินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วน๊า

ทุกคนพร้อมกล่าว “ทานแล้วนะคะ/ครับ”

แล้วเมื่อสิ้นคำกล่าวยูมิจังก็เริ่มจัดการอาหารบนโต๊ะด้วยความรวดเร็วสีหน้าดูมีความสุขมากๆ คงหิวมากจริงๆสินะ (หัวเราะ)

ส่วนคากามิจัง....เอ๊ะ...

“เอ่อ คากามิจัง ไม่ทานหรอครับ”คาซึกิคุงชิ่งถามก่อนฉัน

“ไม่หิวค่ะ”คากามิจังตอบทันควัน

คาซึกิคุงมองคากามิจังแล้วตักซุปยกซดเข้าปาก

“ไม่ได้ใส่ยาอะไรไว้หรอกครับ รับประกันด้วยความหล่อของผมเลย”

“งั้นก็เชื่อถือไม่ได้สินะคะ” คากามิจังตอบพร้อมทำหน้าเหนื่อยหน่าย

อะไรกัน ถ้าคากามิจังไม่กินก็น่าเสียดายมากๆเลยนะ

“คากามิจัง! นี่มันอร่อยมากเลยนะ!”ชั้นพูดแล้วตักหมูทอดใส่จานของคากามิจัง คากามิจังถอนหายใจเล็กน้อยแล้วตักเข้า

คาซึกิคุงถามคากามิจัง

“เป็นอย่างไรบ้างครับ”

“ก็งั้นๆค่ะ”  คากามิจังตอบและกลับเริ่มหันไปตักอย่างอื่นมาทาน คากามิจัง...ปากไม่ตรงกับใจสินะ

“ขอเติมข้าวค่ะ” เสียงยูมิจังดังขึ้น

พวกเรากินข้าวฝีมือคาซึกิคกันจนอิ่มแล้วจึงนั่งคุยเล่นกัน

“ฉันไม่ได้ทานอะไรเต็มอิ่มมาตั้งนานแล้ว ขอบคุณจริงๆนะคะ คุณอาโอกิ”ยูมิกล่าวด้วยท่าทางขอบคุณ

“ท่าทางจะลำบากมากเลยสินะครับ ถ้าไม่รังเกียจ พอจะเล่าปัญหาของพวกคุณให้ผมฟังได้ไหมครับ”

หลังจากนั้นยูมิก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คาซึกิคุงฟังทุกเรื่อง

“เพราะฉะนั้น ตอนนี้พวกเราก็ยังคิดไม่ออกเหมือนกันค่ะว่า จะทำยังไง”ยูมิทำหน้าลำบากใจ

“เอ่อ คือว่า จะมาพักที่บ้านนี้สักพักก็ได้นะครับ”คาซึกิคุงกล่าวด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

ทั้งชั้นและยูมิจัง อุทานออกมาด้วยความตกใจ ส่วนคากามิจังคากามิที่ตอนแรกนั่งกอดอกนิ่ง ถึงกับหันมามอง

“ถ้าจะให้พูดตรงๆก็คือ จริงๆแล้วผมไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านนี้หรอครับ ที่นี่เป็น...เอ่อ เหมือนกันสถานที่พักผ่อนที่ผมจะมาอยู่เป็นครั้งคราว เพราะฉะนั้น ถ้ายังหาที่อยู่ไม่ได้จะมาพักที่นี่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะครับ”

“เอ๋ คาซึกิคุงเป็นลูกคุณหนูหรอ”ฉันถามคาซึกิคุงด้วยความตื่นเต้น

“เอ...เอ่อ...ก็...ประมาณนั้นล่ะมั้งครับ”เขาตอบ

“แต่ว่า...มันจะเป็นการรบกวนมากเกินไปนะคะ” ยูมิจังท่าทีลังเล

“ไม่รบกวนอะไรหรอกครับ  ผมไม่อาจปล่อยให้สาวน้อยทั้งหลายไปเผชิญเรื่องอันตรายข้างนอกได้หรอกนะครับ โดยเฉพาะในเวลากลางคืน”

ฉันกับยูมิสบตากัน พยักหน้าให้หันเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้น ขอรบกวนด้วยนะ...” ยูมิจังกล่าวอย่างเกรงๆ

“ไม่ได้นะ!!”

คากามิจังสวนขึ้น ชี้นิ้วไปที่คาซึกิคุง

“คนๆนี้ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจชัดๆ!!!”

“แต่มันก็ดีกว่าไปร่อนเร่ตอนกลางคืนนะคะ คุณคากามิ” ยูมิจังรีบแย้งกลับไป คากามิจังหน้าบูดลงกว่าเดิม แต่ดูเธอจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ จึงจำใจพยักหน้าตอบ

“เอ่อแล้วก็... คือว่า คุณอาโอกิ...” ยูมิจังพูดขึ้นมา คาซึกิคุงเลิกคิ้วเล็กน้อย

“จริงๆแล้วพวกเรามีเพื่อนอีกคนหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาต้องทำงานพิเศษ ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไปให้เขามาพักด้วยได้ไหมคะ” ยูมิจังพูดต่อ

“เห ได้สิครับ”คาซึกิคุงตอบ

อา ใจดีจริงๆเลย...

“’งั้นฉันลงเมลไปบอกก่อนนะ”

จากนั้นฉันก็หยิบโทรศัพท์ของชั้น พิมพ์ส่งเมลไปให้โนริคุง

[โนริคุงอยู่ไหนเหรอ?  มาที่นี่ด่วนเลยนะ]


 

เมื่อส่งเมลไป เวลาผ่านไป พวกเราคุยรอโนคุงวิ่งมา

แล้วเสียงอ๊อดก็ดังขึ้น

คาซึกิคุงเดินไปเปิดประตูด้วยความเร็ว

“ครับ?  ยินดีต้อนรับนะครั...”

“โนริคุง” ฉันเรียกผู้ชายผมยาวชุดวอร์มตรงหน้า

Chapter 01 No. 02 :: Emi Ai -  part 2
.............................................................................................................................................

Comment

Comment:

Tweet